Fotoğrafları için tıklayınız !

Yurt dışındasınız. Sabah kalkıyorsunuz. Gayet geçiştirme bir şekilde birşeyler yerken Türkiye'de ve dünyada olan biten olayları merak ediyorsunuz ve internetten günlük olarak takip ettiğiniz gazetelerden birisinin sayfasına giriyorsunuz. Karşınıza çıkan şok gelişmelerden birinde bir zamanlar "bayan bacak" olarak anılmış ünlü bir bayanı üçüncü kocasından bir zamanların "başarılı" haber sunucusunun kurtarmış olduğunu öğreniyoruz. Aynı sayfada aşağılara doğru yol aldıkça "baş döndüren reklam afişleri", "ünlülerin hiç görmediğimiz halleri" gibi diğer "haberleri" de bulmak mümkün.

Amerikayı yeniden keşfetmek gereksiz olduğu için daha önce adlandırıldığı şekli ile "seksi fotoğrafları için tıklayınız gazeteciliği"ni internet üzerinde "haber" verdiğini iddaa eden birçok sitede görmek mümkün. Özensiz bir resim, altına birkaç satır "haber" ve sonrasında ise ilgili kişinin konuyla ilgili-ilgisiz birçok resimleri.

Diğer bir nokta ise içeriği olmayan, haber değerini geç, hiçbir değer taşımayan, birkaç kelimeyi biraraya getirirerek yapılmış basit cümlelerin bize önemli bir haber gibi sunulması. Televizyonda "x hayvanat bahçesinin bir konuğu var bugunlerde" tarzı bir karşılığı olan, gerçekte ise "ee ?" den öte bir tepki verilemeyecek habercikler. Bunlar öyle bir şekilde sunuluyor ki bize, aynı şeyin farklı farklı soslanıp insanın karşısına konulması gibi, tekrar tekrar geliyor karşımıza.

Ve biz bunları okuyoruz, resimleri için linklerine tıklıyoruz, sonra yüzeysellikten dem vuruyoruz, televole kültüründen dem vuruyoruz.

Yanlış anlaşılmasın, internet adı verilen bu kaosda herkez istediği hertürlü materyali koyabilir, bunu değerlendirebilecek bir merci de değilim. Haz almıyorsam gayet de girmem olur biter. Ama haber yaptığını, saygın olduğunu iddaa eden, gündeme yön veren, kamuya karşı sorumlu davranması gereken bazı kurumlar var. Taşıdıkları marka değeri nedeni ile hergün binlerce insan tarafından tıklanan sayfalar var. Buralara girdiklerinde özensiz bir şekilde hazırlanmış, birbirinden sığ haberlerle karşılaştıklarında, kendilerine sunulanın boş küme olduğunu fark ettiklerinde eleştirebilme hakları oluyor. Ve herkez gibi ben de bu hakkımı kullanmak istiyorum, o sayfalarda bir şeylerin değişmesi ihtimalini gördüğümden değil en azından bu yazıyı okuyan birkaç kişi olursa bu kurumlar ve saygınlıkları hakkında bir kez daha düşünebilmeleri açısından.

Bu sayfaları hazırlayanların ve buna onay verenlerin vizyonları yoktur desem, desem bunu mesela, sizce ne kadar yanılırım ?

BKA 1 - Rijit

BKA "bilmediğim kelimelerin anlamları"nın kısaltılmış hali, sağda solda bir yerlerde duyduğum ama anlamını bilemediğim kelimeleri buraya yazmayı düşünüyorum bundan sonra. Bilmediğim, bilemediğim kelimelere bakıp "Aman ne de cahilmişsin." "İnsan bunu bilmez mi?" "Böyle bir kelime yok." "Sen dizime yattın, ben bir hikaye anlattım ve sen büyüdün." falan demeyin sakın, üzülürüm.

Rijitin anlamını mukavemetten terim olarak biliyorum ama, konuşma dilinde de "Sert, katı davranış" demekmiş. İyi ya, bu gidişle burayı giderek Bir Kelime Bir İşlem yarışmasına çevireceğim.

Martin Luther King - I Have a Dream

Aşağıda bu efsanevi adamın Washington'da organize ettiği gösterideki efsanevi konuşması linki ve yazıya dökülmüş hali ile burada. Bu konuşma için toplanan kalabalık o ana kadar böyle bir eylemde bulunan en büyük kalabalıktı(Yaklaşık 250000 kişi).

http://www.youtube.com/watch?v=PbUtL_0vAJk

I am happy to join with you today in what will go down in history as the greatest demonstration for freedom in the history of our nation.

Five score years ago, a great American, in whose symbolic shadow we stand today, signed the Emancipation Proclamation. This momentous decree came as a great beacon light of hope to millions of Negro slaves who had been seared in the flames of withering injustice. It came as a joyous daybreak to end the long night of their captivity.

But one hundred years later, the Negro still is not free. One hundred years later, the life of the Negro is still sadly crippled by the manacles of segregation and the chains of discrimination. One hundred years later, the Negro lives on a lonely island of poverty in the midst of a vast ocean of material prosperity. One hundred years later, the Negro is still languished in the corners of American society and finds himself an exile in his own land. And so we've come here today to dramatize a shameful condition.

In a sense we've come to our nation's capital to cash a check. When the architects of our republic wrote the magnificent words of the Constitution and the Declaration of Independence, they were signing a promissory note to which every American was to fall heir. This note was a promise that all men, yes, black men as well as white men, would be guaranteed the "unalienable Rights" of "Life, Liberty and the pursuit of Happiness." It is obvious today that America has defaulted on this promissory note, insofar as her citizens of color are concerned. Instead of honoring this sacred obligation, America has given the Negro people a bad check, a check which has come back marked "insufficient funds."

But we refuse to believe that the bank of justice is bankrupt. We refuse to believe that there are insufficient funds in the great vaults of opportunity of this nation. And so, we've come to cash this check, a check that will give us upon demand the riches of freedom and the security of justice.

We have also come to this hallowed spot to remind America of the fierce urgency of Now. This is no time to engage in the luxury of cooling off or to take the tranquilizing drug of gradualism. Now is the time to make real the promises of democracy. Now is the time to rise from the dark and desolate valley of segregation to the sunlit path of racial justice. Now is the time to lift our nation from the quicksands of racial injustice to the solid rock of brotherhood. Now is the time to make justice a reality for all of God's children.

It would be fatal for the nation to overlook the urgency of the moment. This sweltering summer of the Negro's legitimate discontent will not pass until there is an invigorating autumn of freedom and equality. Nineteen sixty-three is not an end, but a beginning. And those who hope that the Negro needed to blow off steam and will now be content will have a rude awakening if the nation returns to business as usual. And there will be neither rest nor tranquility in America until the Negro is granted his citizenship rights. The whirlwinds of revolt will continue to shake the foundations of our nation until the bright day of justice emerges.

But there is something that I must say to my people, who stand on the warm threshold which leads into the palace of justice: In the process of gaining our rightful place, we must not be guilty of wrongful deeds. Let us not seek to satisfy our thirst for freedom by drinking from the cup of bitterness and hatred. We must forever conduct our struggle on the high plane of dignity and discipline. We must not allow our creative protest to degenerate into physical violence. Again and again, we must rise to the majestic heights of meeting physical force with soul force.

The marvelous new militancy which has engulfed the Negro community must not lead us to a distrust of all white people, for many of our white brothers, as evidenced by their presence here today, have come to realize that their destiny is tied up with our destiny. And they have come to realize that their freedom is inextricably bound to our freedom. 

We cannot walk alone.

And as we walk, we must make the pledge that we shall always march ahead.

We cannot turn back.

There are those who are asking the devotees of civil rights, "When will you be satisfied?" We can never be satisfied as long as the Negro is the victim of the unspeakable horrors of police brutality. We can never be satisfied as long as our bodies, heavy with the fatigue of travel, cannot gain lodging in the motels of the highways and the hotels of the cities. We cannot be satisfied as long as the negro's basic mobility is from a smaller ghetto to a larger one. We can never be satisfied as long as our children are stripped of their self-hood and robbed of their dignity by signs stating: "For Whites Only." We cannot be satisfied as long as a Negro in Mississippi cannot vote and a Negro in New York believes he has nothing for which to vote. No, no, we are not satisfied, and we will not be satisfied until "justice rolls down like waters, and righteousness like a mighty stream."

I am not unmindful that some of you have come here out of great trials and tribulations. Some of you have come fresh from narrow jail cells. And some of you have come from areas where your quest -- quest for freedom left you battered by the storms of persecution and staggered by the winds of police brutality. You have been the veterans of creative suffering. Continue to work with the faith that unearned suffering is redemptive. Go back to Mississippi, go back to Alabama, go back to South Carolina, go back to Georgia, go back to Louisiana, go back to the slums and ghettos of our northern cities, knowing that somehow this situation can and will be changed. 

Let us not wallow in the valley of despair, I say to you today, my friends.

And so even though we face the difficulties of today and tomorrow, I still have a dream. It is a dream deeply rooted in the American dream.

I have a dream that one day this nation will rise up and live out the true meaning of its creed: "We hold these truths to be self-evident, that all men are created equal."

I have a dream that one day on the red hills of Georgia, the sons of former slaves and the sons of former slave owners will be able to sit down together at the table of brotherhood.

I have a dream that one day even the state of Mississippi, a state sweltering with the heat of injustice, sweltering with the heat of oppression, will be transformed into an oasis of freedom and justice.

I have a dream that my four little children will one day live in a nation where they will not be judged by the color of their skin but by the content of their character. 

I have a dream today!

I have a dream that one day, down in Alabama, with its vicious racists, with its governor having his lips dripping with the words of "interposition" and "nullification" -- one day right there in Alabama little black boys and black girls will be able to join hands with little white boys and white girls as sisters and brothers.

I have a dream today!

I have a dream that one day every valley shall be exalted, and every hill and mountain shall be made low, the rough places will be made plain, and the crooked places will be made straight; "and the glory of the Lord shall be revealed and all flesh shall see it together."2

This is our hope, and this is the faith that I go back to the South with.

With this faith, we will be able to hew out of the mountain of despair a stone of hope. With this faith, we will be able to transform the jangling discords of our nation into a beautiful symphony of brotherhood. With this faith, we will be able to work together, to pray together, to struggle together, to go to jail together, to stand up for freedom together, knowing that we will be free one day.

And this will be the day -- this will be the day when all of God's children will be able to sing with new meaning:

My country 'tis of thee, sweet land of liberty, of thee I sing. 

Land where my fathers died, land of the Pilgrim's pride, 

From every mountainside, let freedom ring! 

And if America is to be a great nation, this must become true.

And so let freedom ring from the prodigious hilltops of New Hampshire.

Let freedom ring from the mighty mountains of New York.

Let freedom ring from the heightening Alleghenies of Pennsylvania. 

Let freedom ring from the snow-capped Rockies of Colorado.

Let freedom ring from the curvaceous slopes of California.

But not only that:

Let freedom ring from Stone Mountain of Georgia.

Let freedom ring from Lookout Mountain of Tennessee.

Let freedom ring from every hill and molehill of Mississippi.

From every mountainside, let freedom ring.

And when this happens, when we allow freedom ring, when we let it ring from every village and every hamlet, from every state and every city, we will be able to speed up that day when all of God's children, black men and white men, Jews and Gentiles, Protestants and Catholics, will be able to join hands and sing in the words of the old Negro spiritual:

  Free at last! Free at last!

  Thank God Almighty, we are free at last!

Düm Tek Tek

Hadise'nin Belçika topraklarında doğan bir Türk kızı değil de, Cailfornia'da doğan bir Amerikalı olsaydı bugün dünyaca ünlü olabileceğine inananlardanım. Belçika'da oldukça sükse yaptıktan sonra köklerinin bulunduğu yerde de meşhur olmak isteyen Hadise Açıkgöz, daha önce Belçika 2 kez teklif etmesine rağmen Türkiye adına Eurovision'da yarışacak. Şarkısının ismi Düm Tek Tek. Şarkı güzel, Hadise güzel, yarışma da güzel güzel geçerse ilk 3'ü garantiledik diyorum ve kazanmak için en güçlü adaylardan biri olduğumuzu ekliyorum. System of a Down da büyük ihtimalle Eurovision 2009'da yer almayacak, siyasi içerikli(içeriğini tahmin ediyorsunuzdur aşağı yukarı.) bir şarkı söylemek istemişler, Eurovision'da da siyasi içerikli şarkılar yasak olduğundan Hadisemizin hadise yaratmasını engelleyecek önemli bir engel daha ortadan kalkmış bulunmakta.

Neden bu kadar önemliyse bu dandiri yarışma bizim için? Bilmiyorum ama önemli işte, "Almanya yenilince biz de yenik sayıldık" mantığını nasıl beynimize işlemişsek, "Eurovision'da derece" arzusu o derece mühim bir özellik bizde. Neyse, 75 milyonun yüreği seninle Hadise(son izlediğim televizyon programında takribi rakam 75 milyondu valla, ben onların yalancısıyım.).

Olá de Portugal

Sevgili blog takipçileri, İsveç akademisi değerli üyeleri, kahraman Romalılar, gereksiz emokidler ve liseli balıklar ;

Portakal'dan herkeze merhabe. Kendi bloglarıma vakit dahi ayıramayan bendeniz, artık burada Gökhan arkadaşımızın yanında aradaki 3000 kilometreye rağmen stajer yazar olarak takılacağım. Umarım vakit ayırabildikçe ve klavyem döndükçe keyifli işlere imza atarız.

İyi eğlenceler


ps : Çalışma şartlarını konuşmadık daha, sodexo isterim, akbil (andate) isterim, varsa emekli sandığın falan onu da isterim.
ps2 : Oscar konuşması gibi girmişim olaya, film afişini o nedenle koydum. Ayrıca yeni fark ettim merhabe ne lan. Öztürk Serengil tadında yazmışım haberim yok. Şepkee, şepkemin altında ayakkabılarımın üstündeyim. Nikeleaeejj .

Thomas Brezina

Küçüklüğümüzün aksiyon harikası kitaplarını yazan adamdır Brezina. Dört Kafadarlar serisini iki çocuktan biri okumuştur herhalde. Bugün durup dururken o seri aklıma geldi. Aksel, Lilo[Lieselotte(bunu kesin yanlış yazdım, çikolata markası gibi oldu)], Dominik, Poppi[Paula(bu doğru)]. Bizim neslin çocukluk simgelerinden biri o kitaplar. Yaşları 9-12 arasında değişen dört velet maceradan maceraya koşar, her boka püsüre sazanlar(Katil Sazanlar?!), bir de utanmadan sıklımadan koca koca adamları madara ederlerdi. Uğursuz Kuşun Ötüşü, Saat 13 Kez Vurunca, Beyaz Goril o seriden hatırladığım birkaç kitap adı. Bir de "Ajan Köpek Bello Bond"u varmış bu yazarın. O Türkiye'de pek popüler değildi ama Cin Ali ve Ayşegül serilerinden sonra "Dört Kafadarlar" en fazla okunan seridir bence Türkiye'de çocuklar tarafından.

Islı Adam

Issız Adam diye süper olduğuna inandırılmak istendiğimiz bir film var, benim hissettiklerimi ve daha fazlasını bir adaşım yazmış Gökhan Toka diye. Çağan Irmak sinemasında hep birşeyleri eksik ya da fazla bulan ben ve benim gibilere gelsin bu link.

http://filmseyretmefabrikasi.blogspot.com/2008/12/issz-adam-aan-irmak-2008.html

Sahi o kız elemana ne ara aşık oldu ya?

Çok Eskilerden Bir Anı

Bunu ilk duyduğum ve son kıtasına yarıldığım gün geldi aklıma. Biraz daha farklı bir versiyondu belki ama son kıta duruyor durduğu yerde. Bilen bilir...

Kızım seni Ali'ye vereyim mi?
İstemem babacığım istemem.
Onun adı Ali, eder beni deli 
İstemem babacığım istemem.

Kızım seni Veli'ye vereyim mi?
İstemem babacığım istemem.
Onun adı Veli, gider gelmez geri
İstemem babacığım istemem.

Kızım seni Şakir'e vereyim mi?
İstemem babacığım istemem.
Onun adı Şakir, eder beni fakir
İstemem babacığım istemem.

Kızım seni Cuma'ya vereyim mi?
İstemem babacığım istemem.
Onun adı Cuma, alır bana kuma
istemem babacığım istemem.

Kızım seni Engin'e vereyim mi?
İsterim babacığım isterim.
Onun adı Engin, eder beni zengin
İsterim babacığım isterim.

Biz de bir de Burak'lı bir kıta vardı, sonu aşağı yukarı öngörülebiliyor heralde:)

Taraf'ın Tarafı

Türkiye'de bu aralar ilginç bir şey oluyor. İnsanların "gık" demeye korktuğu Türk Silahlı Kuvvetleri'ne açık açık eleştirmeyi bırakın, sallıyor resmen Taraf gazetesi. Zehir zemberek bir açıklama geleceği belliydi TSK'dan zaten, Taraf ise hala geri adım atmadı. Bunun sonu nereye gider bilemiyorum, Taraf pek de fikirlerine katıldığım bir gazete değildir; ama bu gidişle 1 yıl içinde yeni "demokrasi şehidi" ilan edilecek gibi geliyor bazı çevreler tarafından. Asıl merak ettiğim ise, Taraf'ın bilgi erişim kanalı ve Türkiye'de en güçlü tabu olan orduyla bu kadar polemiğe girebilme cesaretini nereden aldığı

Let's Put A Smile On That Face

Do I really look like a guy with a plan? You know what I am? I'm a dog chasing cars. I wouldn't know what to do with one if I caught it. You know, I just do things. The mob has plans, the cops have plans, Gordon's got plans. You know, they're schemers. Schemers trying to control their worlds. I'm not a schemer. I try to show the schemers how pathetic their attempts to control things really are. So, when I say that you and your girlfriend was nothing personal, you know that I'm telling the truth.

It's the schemers that put you where you are. You were a schemer, you had plans, and uh, look where that got you. I just did what I do best. I took your little plan and I turned it on itself. Look what I did to this city with a few drums of gas and a couple of bullets. You know what I noticed? Nobody panics when things go according to plan. Even if the plan is horrifying. If tomorrow I tell the press that like a gang banger will get shot, or a truckload of soldiers will be blown up, nobody panics, because it's all, part of the plan. But when I say that one little old mayor will die, well then everyone loses their minds!

Introduce a little anarchy. Upset the established order, and everything becomes chaos. I'm an agent of chaos. Oh, and you know the thing about chaos? It's fair.

İosif Visarionoviç Cugaşvili

"The death of one man is a tragedy. The death of millions is a statistic."

Bir insan nasıl böyle birşey söyler demeyin, söylüyor işte. 2.Dünya Savaşı'nda ölen 10 milyon Sovyet'in trajedileri de istatistik kitaplarına geçmişti Stalin döneminde.

Anorexia Nervosa- New Obscurantis Order

İnsan Büyüdüğünü Ne Zaman Anlar?Toplum?

Valla her insanınkini bilmiyorum ama, ben daha fazla bağıranın haklı olmadığını anladığım zaman büyüdüğümü anladım galiba. Türkiye'de hala Hıncal Uluç'un saçmasapan çıkışları haftanın konusu oluyorsa, Okan Bayülgen yeni bir programda eskiden olduğu gibi telefonda azarladığı kızların platonik aşkı oluyorsa, sanırım bir kısmımız hiç büyüyemeyecek.

Bir de bu adamlara duyduğumuz saygı var tabii, Hıncal Uluç "Fenafillah"mış mesela, ne dense itiraz edilmeyen gibi bir şey herhalde. Adam olimpiyatlardan önce Usain Bolt'a "Sprinti yok" dedi ya, bi de sprinti olsa 6 saniyede koşacak, çok fena ve fillah bir yorum cidden. Okannnn da (Okannn Beyyy olarak da düşünebilirsiniz) eşek gibi anırınca zeki ve karizmatik olmayı başarabiliyor. 1 yıldan önce bir daha televizyonda program yapmayacağını söyleyip duruyordu, ama sınırlı kapasiteyle kendisinden başka birşey olacağı yoktu, "Disko Kralı" adlı Televizyon Çocuğu'yla,pardon Zaga'yla, pardon Makina'yla, pardon yeni bir formatla geri döndü. Bizim toplumumuzda bunlara saygı duymak belli bir seviyenin üstünde olmanın sembolü ya, ben ona çok gülüyorum. Süpersiniz ne diyim, Allah bozmasın sizi.

PS: nie öle diosuunnn chok shekerr amaa:))))))

PS2: Bu sıralar yüksek agresyonda yazılar yazabilirim, arada saçmalarsam kusura bakmayın, havalardan galiba.

Tyler Durden

Man, I see in fight club the strongest and smartest men who've ever lived. I see all this potential, and I see squandering. God damn it, an entire generation pumping gas, waiting tables; slaves with white collars. Advertising has us chasing cars and clothes, working jobs we hate so we can buy shit we don't need. We're the middle children of history, man. No purpose or place. We have no Great War. No Great Depression. Our Great War's a spiritual war... our Great Depression is our lives. We've all been raised on television to believe that one day we'd all be millionaires, and movie gods, and rock stars. But we won't. And we're slowly learning that fact. And we're very, very pissed off.

Şarkıcı - Zavallı